CHAPTER 34
(Nagmamadali si Sam. Mukhang pinalipad na yata nya ang kanyang sasakyan. He’s really stupid kung binasa sana nya ang sulat kanina. Mag-aalas onse na, alas otso ang nakalagay sa sulat…Magbabakasakali pa rin sya na hinintay sya ni Devon. Nakita nya ang guard na nagbabantay sa may gate ng school. Dahil kilala sya nito ay agad naman syang pinapasok. Tumakbo sya ng mabilis hanggang makarating sya sa loob ng studio. It was so dark at wala ni isa man sa loob. He’s hopeless, she didn’t wait for him. Napaupo nalang sya sa gitna ng studio at napayuko)
SAM’S POV: Kasalanan mo rin naman kasi hindi mo binasa ang sulat agad!! Sino ba namang tanga ang maghihintay ng tatlong oras sa dis oras ng gabi…
(hindi alam ni Sam kung ilang oras sya nanatiling nakaupo sa studio. Naalala nya tuloy nuon ng magdecide syang si Devon na ang magiging partner nya)
FLASHBACK MUNA TAYO!!!
SAM: Guys, some changes of partners tayo.
YEN: Ha? Bakit naman?
SAM: Wala lang… naisip ko lang kasi na mas makabubuti if ang fiancée ko ang aking partner.
JASMINE: But we’ve been dance partner for more than a year….And our pairing is great.
SAM: Pasensya na Jas but I want my fiancée to be my partner. Wag kayong mag-alala, swapping lang kami ni Enrique. I already talked to Enrique, dba pare?
(tumango lang si Enrique at nainis si Jasmine. Nilapitan ni Sam si Devon na tahimik lang nakikinig sa naging desisyon nya)
DEVON: Kailangan ba talagang magpalit pa ng partner?
SAM: Yes my Juliet…(pinisil nya ang ilong nito at nagsmile ito sa kanya)
(magmula noon sila na ang naging dance partner at marami talaga ang kinikilig pag nagpeperform sila. Marami ang nagsasabi na he’s just smiling and keep on staring at her everytime she moves. Hindi nya mapigilang ngumiti habang inaalala ang kanilang happy moments together. )
(Umuwi nalang si Sam sa kanilang bahay, pumasok sa kanyang kwarto at nagpahinga. Pagod na syang mag-isip kung ano ang gagawin. Nagising nalang sya sa malakas na tunog ng kanyang phone. Inaantok pa sya habang sinagot nya ang caller. He heard Enrique on the line)
ENRIQUE: Kanina pa ako tawag ng tawag hindi ka man lang sumasagot. Asan ka ba?
SAM: Bakit may problema ba?
ENRIQUE: Punta ka na dito sa Airport dali…
SAM: Ha? Bakit?!!!
ENRIQUE: Devon is leaving..
(Dali-dali syang lumabas ng kwarto at pinaandar ang kanyang kotse. His racing against time na naman. Ang nakaiinis pa ay masyadong heavy ang traffic. Tatawagan nya sana si Enrique pero biglang na lowbatt ang kanyang phone. Nang mag go signal na ay…panay ang overtake nya sa iba pang sasakyan. Nang makarating sya sa Airport ay agad nyang hinanap si Devon. Ikot sya ng ikot pero di nya ito makita. Hanggang narinig nya ang boses ni Enrique)
ENRIQUE: Sam…
SAM: Asan si Devon? (nanginginig at kinakabahan nyang tanong)
ENRIQUE: Sorry Sam…nakaalis na ang eroplano…
(Para namang nawalan ng pag-asa ang mukha ni Sam. Hindi na nya mapigilan ang damdamin. He’s been hurt so badly at kitang kita ni Enrique kung paano naghihirap ang kalooban ng kanyang bestfriend. He tried to call him more than 50 times pero di nito sinasagot ang phone. Sadyang napakalupit naman talaga ng tadhana. As a bestfriend, tinapik nya ang balikat nito. He saw Sam’s tears dropped at nasasaktan sya pag nakikita nya ito sa ganitong kalagayan. )
ENRIQUE: Uwi na tayo.
(Sam is out of his mind, kaya kinuha nalang ni Enrique ang susi ng sasakyan. Hanggang makarating sila sa bahay ay hindi ito umiimik. He waited for a couple of hour for him to speak up pero di pa rin ito nagsasalita. )
ENRIQUE: Here…
(Tiningnan ni Sam kung ano ang inaabot sa kanya ni Enrique, he saw him handling another letter. Hindi sya makapagsalita, tinititigan lang nya ang sulat)
ENRIQUE: Devon, wrote this hurriedly before she gets on the plane. I hope this might help.
(tinititigan lang ni Sam ang sulat, kaya nilagay nya ito sa kamay ni Sam)
ENRIQUE: I think you need to be alone. Just give me a call. (sabay tapik sa kanyang balikat. Tumindig at umalis na ito pagkatapos. Ilang minuto ang nakalipas ay nagdesisyon na si Sam na basahin ang sulat. When he opened it)
SAM,
I know that while you’re reading this letter, I already left.
I was waiting for you in the Dance studio for 2 hours but you didn’t show up.
I wanted to say goodbye to you personally but I didn’t have the chance to meet you.
I’ll be staying in Europe with Aaron, he’s father offered me a scholarship.
I don’t know how long I’ll be gone.
And I don’t even know if we can meet again
I just wanted to thank you for letting me feel I’m a woman.
Giving my life to you is of no regrets…
What had happened the last time we’ve met is out of your control and I ain’t blame you.
We both need time to grow up,
we might meet at the wrong time but
You’re the first man of my life.
And You’re always be a part of me.
Take care….
Devon
(He was deeply moved upon reading her letter. She never blames nor hates him. He realized how good she is…His Mom entered his room and saw how desperate and hopeless he son is..His Mom hugged him and said)
MRS. CONCEPCION: Everything will be ok Son….
SAM: Mom..I love her…
MRS. CONCEPCION: Someday, you and her will meet again. Trust me.
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento