CHAPTER 5
WHO’S AFFECTED?
DEVON: Anong ginagawa natin dito sa Performing Arts University?
SAM: You’ll study here.
DEVON: Ano?!
SAM: It’s my way of helping you. You have done a lot to me.
DEVON: Pero hindi mo naman kailangan pang gawin ito. Binayaran mo ako at nakatulong pa ang pera sa karenderya ni Inay.
(Hinawakan ni Sam ang kanyang mukha bago ito nagsalita)
SAM: No more buts ok?
(He smiled at her and held her hands bago sila tuluyang pumasok sa University. Wala nang nagawa si Devon ng ipaenrol nga siya ni Sam. It’s always been her dream na makapag-aral and now walang pagsidlan ang kaligayahan na kanyang naramdaman.Sam isn’t bad afterall. Infact, he did a lot of good things to her. Yun nga lang she knows his animal characteristic when it comes to woman.
Matapos siyang ipaenrol nito ay nagpunta muna siya ng restroom. Si Sam naman ay nagpaiwan sa University Lobby. Now, that he got married his Grandfather decided not to sell the school and he felt so happy about it. Utang niya ang lahat kay Devon, the girl agreed to get married with him and he has no problem with her. Mabait,masiyahin at malambing ang babae. He didn’t realize na nakangiti na pala siya kung hindi lang nagsalita si Coleen na nasa tabi na pala niya.)
COLEEN: Mukhang masaya ka yata.
SAM: Oh Coleen! Ikaw pala!
COLEEN: I saw you with your wife awhile ago.
SAM: Yeah! She’s here.
COLEEN: Sam??
(Coleen looked at her and he knew what’s in her mind. Well, lingid sa kaalaman ng lahat especially Rhuvy. Coleen and him had spent a lot of time together.)
SAM: Wanna have some time tonight? (mahina at pabulong niyang sabi dito)
COLEEN: Sam may asawa ka na at tsaka alam mo naman na bestfriend ko si Rhuvy.
SAM: Common! I know you miss me. About Rhuvy, how many times do I have to tell you na wala akong feelings sa kanya.
COLEEN: Paano ang asawa mo?
SAM: Bakit sasabihim mo ba sa kanya?
COLEEN: Mukha kasing mabait siya.
SAM: No questions with that. She’s the kindest girl I have ever known.
(Bago pa makasagot si Coleen ay dumating naman si Devon)
DEVON: Sam pasensiya na at medyo natagalan ako. (At napako ang tingin niya sa babaeng katabi ni Sam. Maputi at maganda ito)
SAM: Devz, this is Coleen and Coleen meet Devz.
(Naglahad ng kamay si Devon na tinanggap naman ni Coleen)
COLEEN: I saw you in the registrar’s office. I guess you’ll be studying here, Am I right?
DEVON: O.o tama.
COLEEN: Paano. I gotta go. See you around Devz.
(Nagsmile si Coleen sa kanya bago tuluyang umalis. Nang makalabas sila ni Sam sa University ay di niya mapigilang magtanong dito)
DEVON: Si Coleen isa ba siya sa mga babae mo?
SAM: Well, yes!
DEVON: Maganda siya at mukhang mabait.
SAM: Yeah! She’s pretty. Mabait? I don’t think so.
DEVON: Bakit mo naman nasabi yan?
SAM: Well I have my own definition of mabait.
DEVON: Anong mabait para sayo?
SAM: Well look at here!
(Sam dragged him at the rearview mirror of one of the cars in the parking area)
DEVON: Ano bang meron sa salamin?
SAM: Asking me the defition of mabait, right? Then look at the mirror and see for yourself.
(Hindi na makapagsalita si Devon dahil sarili naman niya ang tinutukoy ni Sam. Then she felt he put his arms on her shoulders and he whispered)
SAM: You’re too good that I’m scared of hurting you.
(And then he left her stunned)
(Samantalang nag-uusap naman sina Don Manuel at Enrique sa office)
DON MANUEL: Based from the investigator Sam once kissed her in the Wired Bar and then they started hanging out and few months later they got married because they were caught by her Mom.
ENRIQUE: So wala naman po sigurong problema doon.
DON MANUEL: Enrique, you know how Sam treated all the women he met. Pag nagsawa na siya sa asawa niya, ano?! Magpapa-annul sila?! By knowing his wife’s family background ang by looking at her. Masasabi kong mabait na babae ang pinakasalan niya. Hindi ako papayag na paglaruan lang niya ang batang yun.
ENRIQUE: Hayaan nalang po muna natin si Sam. Sa nakikita ko naman ngayon ay mukhang hindi naman po siya nagloloko.
DON MANUEL: Sana nga hijo.
(Hindi nalang nagsalita si Enrique sa halip ay hinayaan nalang niya ang Don sa mga sinasabi nito. Don Manuel is a business minded man dahilan para mawalan ito ng oras kay Sam. He knows Sam well. Hindi mahalaga dito ang pera and the guy doesn’t even give a damn about the Don’s businesses. Kaya here he is ang masyadong stressed dahil siya ang pinagkakatiwalaan ng Don sa mga negosyo nito. He’s been working with him for almost 3 years now at wala yatang araw na hindi siya stressed. He wanted to do a lot of things pero di niya magawa. He already tried to talk to Sam nahawakan nito ang negosyo but he failed. The only thing that can release his stress is to go out from the office every lunch time for at least an hour. He usually spends time outside, strolling the city and sometimes walking in the shopping mall. Mahigit isang oras din silang nag-usap ni Don Manuel, pagkatapos ay napagpasyahan ni Enrique na maglibot sa Mall malapit sa office nila. Habang naglalakad ay di niya napansin si Devon na palapit sa kanya. Kung hindi pa nito tinawag ang kanyang pangalan ay di niya ito mapapansin. Di maiwasang pagmasdan ni Enrique si Devon habang palapit ito sa kanya. She smiled at kitang-kita niya ang inosenti at puno ng buhay na ngiti nito. He could say na maganda talaga ang babae.
DEVON: Salamat naman at nakita kita dito.
ENRIQUE: Bakit may problema ba?
DEVON: Iniwan kasi ako ni Sam sa labas ng University tapos wala akong pera pamasahe.
(Napangiti si Enrique sa biglaang pag-iba ng ekresyon ni Devon. Kanina mukhang ang saya nito ngayon naman mukha itong batang inagawan ng candy)
ENRIQUE: Hindi mo ba tinawagan si Sam?
DEVON: Tinawagan ko siya kanina pa sabi niya pupuntahan daw niya ako dito pero halos dalawang oras na ako naghihintay wala pa rin siya.
ENRIQUE: Why don’t you join me for lunch?
DEVON: Huwag na hihintayin ko nalang si Sam, papunta na rin siguro yun.
ENRIQUE: It’s past 12 baka malipasan ka pa ng gutom.
(Sasagot na sana si Devon pero dumating na pala si Sam na hindi nila namamalayan at ito na ang sumagot kay Enrique)
SAM: Don’t bother Quen, she’ll be joining with me.
ENRIQUE: Well..andito na pala ang hinihintay mo.
SAM: Paano mauna na kami. Devz let’s go!
(Hinila na siya ni Sam palabas ng Mall at bago tuluyang makalayo ay napalingon siya kay Enrique at kumuway dito.
Sa labas ng mall ay)
DEVON: Bakit ba nagmamadali ka? Hindi tuloy ako nakapagpaalam ng maayos kay Enrique.
SAM(pabulong): Kunwari pang magpapaalam eh gusto lang naman na magpacute.
DEVON: Anong sinabi mo?
SAM: Ha? Sabi ko may paapaalam ka pang nalalaman.
DEVON: Siyempre dapat naman talaga akong magpaalam sa kanya. Di ako kagaya mo na basta-basta nalang nang iiwan na parang wala kang kasama.
SAM: Paano naman hindi kita iiwan? Natulala ka yata kanina.
(Namula si Devon sa sinabi ni Sam) and you’re blushing now.
DEVON: Hindi ahh! Mainit lang kaya ako namumula!
SAM: Kailan pa namumula ang morena?!
DEVON: Alam mo kainis ka talaga!! (hinampas niya ito pero nahawakan nito ang magkabila niyang kamay)
SAM: Why don’t you admit na affected ka sa sinabi ko kanina?
DEVON: Sinabi nang hindi! Ang kulit mo!
SAM: Admit it! (hinawakan nito ang kanyang mukha)
DEVON: Hindi ako affected sayo!!!
SAM: Ahhh ganun?!!
(And then he kissed her na ikinagulat niya. After few seconds ay pinakawalan din nito ang kanyang mga labi and he looked at her)
SAM: And you can’t deny anymore that you’re affected.
(Hinaplos ni Sam ang kanyang mukha at nagulat siya ng bigla siyang yakapin nito samantalang natatanaw naman sila ni Enrique sa loob ng mall na napabuntunghininga sa nakikita.)
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento